Contact

telefoon: 0497/202.181

info@rouwenverliesVlaanderen.com

  • Black Facebook Icon
  • Black YouTube Icon
  • Black Google+ Icon
Eén dag samenzijn met je dierbare.

Al zijn we het niet meer gewoon, 1 november is best wel een dag om naar uit te kijken.

Tenminste dat is het toch voor de Kelten. Het betekent dan wel het einde van de zomer, het einde van de zon, het einde van het groeien en bloeien. Het is een periode waar de Kelten dankbaar op terugkijken,  voor hen betekent het een winter lang lekker eten.

Op de avond van 1 november komt de clan, de gemeenschap samen en vieren ze hun oogstjaar. Het is een gezellig samenzijn waarin veel lekkers op tafel staat en waarin vooral de band met elkaar centraal staat. En niet alleen de band met de levenden clanleden, ook met hun overledenen. Op Samhain, dit is 1 november - en enkel op die dag - staat de deur tussen de twee werelden op een kier. De zielen van de doden kunnen zo nog even naar de wereld van de levenden. Een dag waar zowel de levenden als de zielen van de overleden heel erg naar uitkijken.  Nog één keer samenzijn, nog één keer de aanwezigheid voelen, samen aan tafel gaan, samen voor het haardvuur zitten, en vertellen, zeggen hoe het met je gaat, vragen hoe het met de overledene gaat, raad vragen en raad geven, hem of haar laten voelen hoe hard je elkaar mist, zeggen dat alles wel ok is...

Een mooie en troostende gedachte  waar ik me ieder jaar aan beetje aan vast houd. Ik dek de tafel mooi, haal lekkere koekjes, haal de lekkerste koffie  en in gedachten verzonken praat ik met mijn dierbare overledene, terwijl we genieten van de koekjes, koffie en vooral van elkaars gezelschap. 

Wat zou jij je dierbare vertellen mocht je voor één dag herenigd zijn ? Vertel je hem of haar hoe het met je gaat, hoeveel pijn je hebt, hoe moeilijk het is om te leven zonder hem of haar in je midden? Vraag je hoe het met hem of haar gaat?   Vraag je hem of haar raad, en wat welke raad denk je te krijgen? 

Ik wens je een heel prachtige, mooie en troostende avond toe. 

Die allereerste vakantie alleen

Alleen op vakantie na het verlies van je partner of kind, het is allesbehalve makkelijk. Het verschil met voorheen is zo groot. Daar waar je als gezin zo naar uitkeek lijkt nu een berg die je met loodzware schoenen beklimt. En toch voel je de drang, de noodzaak of de onuitgesproken belofte om je leven te hernemen en  je reiskoffers in te pakken.

Of je nu kiest voor een vertrouwde plaats waar je mooie en warme herinneringen aan overhoudt -toen er bijlange nog geen sprak was van verdriet, rouw of afscheid- of je liever het beeld van wat ooit was intact houdt en kiest  voor een andere bestemming, je zet een enorme stap. Je klimt uit  het diepe dal en sinds lange tijd tovert de zomerbries of de zonnestralen misschien een glimlach op je gezicht.

Geniet van je vakantie!

Op weg naar school 

Zoals de meeste kinderen is ook Klaartje een beetje zenuwachtig voor de allereerste schooldag. 

Wie is de juf, zijn er nieuwe klasgenootjes, welke avonturen hebben de vriendinnen beleefd tijdens de vakantie en misschien heeft er wel iemand een vriendje.

Ze zullen honderduit bijpraten en giechelen zoals alleen jonge meisjes dat kunnen  bij het horen van elkaars verhalen.

Tenminste zo gaat het in mijn hoofd.

Klaartje komt thuis van school, zet haar fiets in de garage en komt de keuken binnen.  Ze gooit haar boekentas in de hoek, neemt een koek en een glas melk en terwijl ze aan de keukentafel bij me komt zitten deelt ze alle nieuwtjes. Ze vertelt over de super reis die Sarah beleefde, dat Tom het heeft uitgemaakt met Annelies en dat er een nieuwe jongen in de klas zit. Een kleine glimlach kan ze net niet meer verbergen.

Mijn hart maakt een sprongetje. Heel even is het weer zoals vroeger. Het is mijn enige houvast aan Klaartje, dat het weer even is zoals voorheen. En dan slaat de keiharde waarheid weer toe; het is een dagdroom, een hersenspinsel, het is het verleden... en hoe hard ik me ook voorneem dat als ik er écht in geloof alles weer wordt als voorheen, Klaartje is niet meer. Vorig jaar kwam in één klap een einde aan haar jonge leven. Weggemaaid door een vrachtwagen. Dodehoek.

Ik zou je kunnen vertellen dat de politie aan de deur stond, wat er door me heenging, dat ik dagen, weken aan een stuk huilde, dat mijn verdriet zo groot was  dat ik dacht dat ik zou stikken, dat mijn kaakbeen verkrampte van het onophoudelijke huilen, dat ik dacht dat mijn hart het zou begeven van verdriet, maar daar schiet ik niets mee op. Dit is niet de boodschap die ik wil meegeven. Mijn Klaartje is niet meer, maar met mijn verhaal hoop ik jou beste bestuurder, beste schoolkind, beste ouder te besparen van dit alles verterend verdriet.

Ben ik boos geweest op de chauffeur? Ja, heel erg.

Ben ik boos geweest op Klaartje? Tot mijn grote spijt, ja.  Had ze meer opgelet dan schatte ze de situatie anders in, dan was ze er nog. Ze weet nochtans - ze wist nochtans- hoe gevaarlijk het is om naast een vrachtwagen te staan, de chauffeur kan niet alles zien in de spiegel, "dus blijf op een veilige afstand achter de vrachtwagen" drukte ik haar meermaals op het hart. Die ene keer sloeg ze mijn raad in de wind. 

Ben ik boos op geweest op mezelf? Ja, heel erg zelfs. Hoe kon ik mijn kind die dag de weg opsturen. Waarom bracht ik haar niet met de wagen naar school?

Maar in mijn hart ben ik niet kwaad, op niemand. Ik voel me wel heel erg machteloos en ik ben enorm verdrietig. Maar kwaad zijn is nu eenmaal makkelijker te dragen dan het gevoel dat mijn hart in duizend stukken wordt gescheurd. Iedere dag opnieuw en opnieuw.

Via deze getuigenis wil ik ieder kind, iedere bestuurder, iedereen eigenlijk  vragen om goed op te letten wanneer je je  op de weg begeeft. Respecteer de verkeersregels, anticipeer op wat je ziet of op wat kan gebeuren. Schat de reacties in van de andere weggebruiker en weet dat niet iedereen er altijd met zijn hoofd bij is, al zou dat wel moeten. Is het verwardheid, verstrooidheid, het niet juist kunnen inschatten... Er is maar één fractie nodig om hele levens te verwoesten. Dat van het kind, de ouders , broertjes of zusjes, tantes en nonkels, grootouders, vriendjes, … 

Wees daarom alsjeblief alert op de weg, schat het verkeer en de obstakels  goed in.

En met heel mijn hart wens ik je een veilige start toe van het nieuwe schooljaar.

Deze getuigenis is fictief en is gebaseerd op verschillende gesprekken met ouders van verongelukte kinderen. 

Heb je nood aan een gesprek neem dan gerust contact met ons op. Ook verwijzen we je graag door naar O.V.O.K. de vereniging voor ouders van verongeluk kinderen, www.ovok.be